8. Kawecka-Jaszcz K, Jankowski P, Pająk A, Bilo G, Czarnecka D. Częstość i leczenie nadciśnienia tętniczego u osób hospitalizowanych z powodu choroby niedokrwiennej serca. Krakowski Program Wtórnej Prewencji Choroby Niedokrwiennej Serca. Nadciś Tęt 2002; 6: 253-262.
Streszczenie
W Polsce nie prowadzono dotąd badań oceniających efektywność leczenia hipotensyjnego u osób z nadciśnieniem tętniczym współistniejącym z chorobą niedokrwienną serca (ChNS). Celem Krakowskiego Programu Wtórnej Prewencji Choroby Niedokrwiennej Serca było monitorowanie działań podejmowanych w ramach wtórnej prewencji ChNS. Celem niniejszego opracowania jest ocena skuteczności leczenia hipotensyjnego wśród chorych z ChNS.
Metody: Do badania zakwalifikowano 536 osób w wieku ≤ 70 lat, którzy byli hospitalizowani w trzech krakowskich klinikach kardiologicznych i w trzech oddziałach kardiologicznych krakowskich szpitali z powodu: pierwszego lub kolejnego zawału serca, pierwszego lub kolejnego epizodu niestabilnej dusznicy, pierwszej angioplastyki naczyń wieńcowych lub zostali zakwalifikowani do pierwszej operacji pomostowania aortalno-wieńcowego. Badanie kontrolne zrealizowano w 6 – 18 miesięcy po hospitalizacji kwalifikującej do badania.
Wyniki: Skurczowe ciśnienie tętnicze w czasie badania w 6 – 18 miesięcy po hospitalizacji w całej grupie wyniosło 137,9 (± 21,4) mmHg, a rozkurczowe 83,4 (± 11,0) mmHg, natomiast podwyższone ciśnienie tętnicze (≥ 140/90 mmHg) stwierdzono u 46,2 % osób. Nadciśnienie tętnicze stwierdzono u 67,0 % badanych pacjentów. W grupie z nadciśnieniem tętniczym 30,9 % osób miało ciśnienie tętnicze poniżej 140/90 mmHg, a 91.4 % osób przyjmowało leki hipotensyjne. Spośród leczonych u 33.9 % stwierdzono ciśnienie tętnicze < 140/90 mmHg. W grupie osób w wieku powyżej 60 lat stwierdzono gorszą kontrolę nadciśnienia tętniczego w porównaniu do osób młodszych (CTK ≥ 140/90 odpowiednio w 76,5 % i 63,5 %, p<0,05). Natomiast płeć, czas trwania edukacji, czynniki ryzyka ChNS, przebycie zawału serca, rewaskularyzacja mięśnia sercowego oraz miejsce leczenia w okresie poszpitalnym nie wpływały istotnie na częstość występowania podwyższonego ciśnienia tętniczego. W grupie chorych z nadciśnieniem tętniczym u 20 % osób nie rozpoznano nadciśnienia tętniczego w czasie hospitalizacji kwalifikującej do badania.
Wniosek: Stwierdzono niewystarczającą skuteczność leczenia nadciśnienia tętniczego w ramach wtórnej prewencji choroby niedokrwiennej serca.
