21. Jankowski P, Czarnecka D, Lysek R, Skrzek A, Smaś-Suska M, Mazurek A, Brzozowska-Kiszka M, Wolfshaut-Wolak R, Surowiec S, Bogacki P, Bryniarska-Mirek E, Bryniarski L, Grodecki J, Nessler J, Olszowska M, Podolec P, Kawecka-Jaszcz K, Pająk A. Secondary prevention in patients after hospitalisation due to coronary artery disease: what has changed since 2006? Kardiol Pol 2014; 72: 355-362.
Streszczenie
Wstęp: Zgodnie z aktualnymi wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego za najważniejszą grupę docelową działań profilaktycznych uważa się osoby z chorobami układu sercowo-naczyniowego na podłożu miażdżycowym. Wyniki kilku opublikowanych badań wykazały, że realizacja wtórnej prewencji choroby niedokrwiennej serca (CAD) w codziennej praktyce lekarskiej jest niewystarczająca. Jednak aktualna sytuacja w Polsce w tym zakresie nie jest znana.
Cel: Celem pracy było porównanie realizacji wtórnej prewencji CAD po wypisaniu ze szpitala w latach 2006–2007 i 2011–2012. Metody: W badaniu uczestniczyło 5 krakowskich szpitali, w których strukturze znajduje się co najmniej jeden oddział kardiologii. Do badania kwalifikowano kolejnych pacjentów w wieku ≤ 80 lat, zamieszkałych na terenie byłego województwa krakowskiego, hospitalizowanych od 1.04.2005 do 31.07.2006 (pierwsze badanie) oraz od 1.04.2010 do 30.06.2011 (drugie badanie) z powodu ostrego zespołu wieńcowego, w celu wykonania angioplastyki wieńcowej lub zakwalifikowanych do operacji pomostowania aortalno-wieńcowego. Na podstawie standaryzowanego kwestionariusza dokonano systematycznego przeglądu dokumentacji szpitalnej pacjentów zakwalifikowanych do badania. Nasilenie czynników ryzyka i stosowane leki oceniono 6–18 miesięcy po hospitalizacji.
Wyniki: Do analizy włączono dane 640 pacjentów hospitalizowanych w latach 2005–2006 oraz 466 osób w latach 2010–2011. Pacjenci leczeni w latach 2010–2011 byli starsi (66 ± 10 vs. 61 ± 9 lat). Odsetek historii chorób pacjentów zawierających informację o paleniu tytoniu (94% vs. 90%, p = NS) nie zmienił się istotnie, natomiast odsetek historii chorób zawierających informację o wartościach ciśnienia tętniczego (99% vs. 97%, p < 0,05) i stężenia cholesterolu całkowitego (90% vs. 84%, p < 0,05) był niższy w grupie hospitalizowanej w latach 2010–2011. Częstość zalecania b-adrenolityków przy wypisie ze szpitala zmniejszyła się (90% vs. 84%, p < 0,05), natomiast częstość zalecania przy wypisie leków przeciwpłytkowych (98% vs. 97%, p = NS), inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACEI) lub sartanów (89% vs. 87%, p = NS), antagonistów wapnia (22% vs. 28%, p = NS), diuretyków (36% vs. 43%, p = NS) oraz leków hipolipemizujących (96% vs. 94%, p = NS) nie zmieniła się istotnie. Odsetek osób z podwyższonym ciśnieniem tętniczym (≥ 140/90 mm Hg) 6–18 miesięcy po hospitalizacji zmniejszył się w latach 2011–2012 w porównaniu z latami 2006–2007 (35% vs. 48%, p > 0,05). Natomiast częstość palenia tytoniu (20% w latach 2006–2007 vs. 17% w latach 2011–2012, p = NS), podwyższonego stężenia cholesterolu frakcji LDL (67% vs. 62%, p = NS), hiperglikemii (13% vs. 12%, p = NS) oraz otyłości (33% vs. 28%, p = NS) nie uległa zmianie. Po 6–18 miesiącach po hospitalizacji nie stwierdzono istotnej zmiany pod względem częstości stosowania leków przeciwpłytkowych (90% vs. 91%, p = NS), b-adrenolityków (87% vs. 79%, p = NS), ACEI lub sartanów (79% vs. 76%, p = NS), antagonistów wapnia (22% vs. 25%, p = NS), diuretyków (35% vs. 45%, p = NS) oraz leków hipolipemizujących (86% vs. 87%, p = NS).
Wnioski: Wyniki badania wskazują na poprawę kontroli ciśnienia tętniczego. Jednak częstość kontroli pozostałych głównych czynników ryzyka i częstość stosowania leków oprawiających rokowanie u osób z CAD nie uległa zmianie. Wyniki badania wskazują na możliwość poprawy rokowania pacjentów po hospitalizacji z powodu CAD poprzez polepszenie realizacji zasad wtórnej prewencji w codziennej praktyce lekarskiej.
