18. Jankowski P, Kawecka-Jaszcz K, Surowiec S, Loster M, Wolfshaut R, Pająk A. Częstość palenia tytoniu wśród osób z chorobą niedokrwienną serca w latach 1997-2007. Wyniki Krakowskiego Programu Wtórnej Prewencji Choroby Niedokrwiennej Serca oraz polskich części badań EUROASPIRE II i EUROASPIRE III. Zesz Nauk Ochr Zdr. Zdr Pub Zarządz 2009; VII: 44-48.


Streszczenie

Wstęp: Palenie tytoniu jest jednym z najważniejszych modyfikowalnych czynników ryzyka. Osoby kontynuujące palenie po zawale serca lub po zabiegu rewaskularyzacji mięśnia sercowego mają istotnie zwiększone ryzyko występowania powikłań sercowo-naczyniowych w porównaniu do osób, które zerwały z nałogiem. Dane z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku dowiodły, że istotna cześć pacjentów kontynuuje palenie mimo rozwoju choroby niedokrwiennej serca. Cel: Celem tego opracowania było porównanie częstości palenia w okresie po hospitalizacji z powodu choroby niedokrwiennej serca w krakowskich klinikach i oddziałach kardiologicznych w latach 1997/1998, 1999/2000 i 2006/2007.

Metody: W badaniu wzięło udział pięć krakowskich szpitali w których strukturze znajduje się co najmniej jeden oddział kardiologii. Do badania kwalifikowano kolejnych pacjentów w wieku ≤71 lat, zamieszkałych na terenie byłego województwa krakowskiego, hospitalizowanych z powodu ostrego zespołu wieńcowego, w celu wykonania angioplastyki wieńcowej lub zakwalifikowanych do operacji pomostowania aortalno-wieńcowego. Osoby te zostały zaproszone do badania w okresie 6 – 18 miesięcy po wypisie ze szpitala. Pierwsze badanie zrealizowano w latach 1997-1998, drugie w latach 1999-2000, a trzecie w 2006-2007). Palenie oceniano na podstawie deklaracji pacjentów oraz (w drugim i trzecim badaniu) na podstawie stężenia tlenku węgla w powietrzu wydychanym.

Wyniki: Do pierwszego badania zgłosiło się 418 osób (78,0%), do drugiego 427 osób (82,9%), a do trzeciego 427 osób (79,1%). Częstość palenia w średnio rok po hospitalizacji nie zmieniła się istotnie (16% w 1997-1998 vs 16% w 1999-2000 vs 19% w 2006-2007; p=NS). Po uwzględnieniu stężenia tlenku węgla w powietrzu wydychanym częstość palenia wyniosła 18% w 1999-2000 oraz 23% w 2006-2007; p=NS. Nie zmieniła się także częstość palenia w okresie poszpitalnym wśród osób palących przed hospitalizacją (33% vs 37% vs 35%; p=NS). Zmiany nie stwierdzono również po uwzględnieniu w analizie stężenia tlenku węgla w powietrzu wydychanym (47% w latach 1999-2000 vs 45% w latach 2006-2007; p=NS). Farmakoterapię zespołu uzależnienia od tytoniu stosowano u znikomej liczby osób (0,0% vs 0,2% vs 0,5%; p=NS).

Wnioski: Częstość palenia tytoniu w rok po hospitalizacji z powodu choroby niedokrwiennej serca nie zmieniła się w latach 1997 – 2007. Częstość stosowania farmakoterapii zespołu uzależnienia od tytoniu wśród osób z chorobą niedokrwienna serca jest znikoma nie zmieniła się w latach 1997 – 2007.